Antoni Garczyński, herbu własnego (ur. 1768, zm. 19 listopada 1813 w Dreźnie) – urzędnik polski, prefekt departamentu kaliskiego Księstwa Warszawskiego w latach 1807–1813.
Według opinii francuskiego rezydenta w Księstwie Warszawskim Louisa Pierre’a Bignona Garczyński był „administratorem światłym, stanowczym i nieskazitelnym”, a sam Bignon aż trzykrotnie przedstawiał go jako najodpowiedniejszego kandydata na ministra spraw wewnętrznych. W uznaniu zasług książę warszawski Fryderyk August I odznaczył go Wielką Wstęgą Orderu Św. Stanisława.
Pochodzenie Urodzony w rodzinie skoligaconej z innymi szlacheckimi rodami Wielkopolski. Był synem Stefana Garczyńskiego (zm. 1773), generała majora wojsk koronnych, adiutanta króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, i Weroniki z Krzyckich. Dziadkiem Antoniego był wojewoda Stefan Garczyński (zm. 1755).
Miał liczne rodzeństwo: trzech braci – Jana Nepomucena, uczestnika insurekcji kościuszkowskiej i oficera Legionów Polskich, Stefana, w 1813 piastującego stanowisko podprefekta powiatu krotoszyńskiego, i Franciszka, pułkownika wojsk polskich (zm. 1812) – oraz siostry Eleonorę, Antoninę i Honoratę. Antoni Garczyński nie był żonaty, nie pozostawił potomstwa.