Duńska Rada ds. Uchodźców (ang. Danish Refugee Council, skr. DRC, dun. Dansk Flygtningehjælp) – duńska, deklarowana jako niezależna, prywatna organizacja mająca na celu niesienie pomocy uchodźcom.
Historia Radę utworzono w 1956, a bezpośrednim impulsem do tego była konieczność integracji 1400 uchodźców z Węgier, którzy trafili tam po stłumieniu Powstania Węgierskiego. Konieczne było wówczas zapewnienie im schronienia, edukacji i pracy. W 2015 Rada obejmowała swoją działalnością trzydzieści krajów świataEdyta Januszewska, Uchodźcy w Danii – między integracją, a marginalizacją, w: Praca Socjalna, nr 1/2015, s.57 (+ przypis), ISSN 0860-3480.
Zakres działania Działania Rady podzielone są na następujące sektory: przeciwdziałanie głodowi i bezdomności, zabezpieczenie żywnościowe, bezpieczeństwo osobiste, generowanie przychodu, koordynacja usług operacyjnych, infrastruktura i usługi komunalne, pomoc humanitarna, ograniczanie przemocy zbrojnej, zapewnienie dostępu do wody, zapewnienie higieny i warunków sanitarnych oraz edukacja. Trzy pierwsze sektory generują największe zainteresowanie i nakłady Rady.
Na terytorium Danii Rada opiniuje wstępnie odrzucone przez Urząd Imigracyjny wnioski o przyznanie statusu uchodźcy.