mały|Dąb Pamięci w Falejówce Kazimierz Borwicz (ur. 22 lipca 1900 w Trembowli, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podporucznik rezerwy taborów Wojska Polskiego, doktor praw, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa i Elżbiety z Blamsteinów. Absolwent Wydziału Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie uzyskał tytuł doktora praw. Powołany do armii austriackiej. Uczestnik I wojny światowej i wojny 1919–1921.
W okresie międzywojennym pracował w Urzędzie Wojewódzkim w Białymstokuhttp://polska1918-89.pl/pdf/ofiary-zbrodni-katynskiej-z-wojewodztwa-bialostockiego,6119.pdf.
W 1934 był podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 106 lokatą w korpusie oficerów taborów. Podlegał pod P.K.U. Sambor, przydzielony do kadry oficerów 10 dywizjonu taborów.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do 10 dywizjonu taborów. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Osadzono go w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 15 a 17 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 032/3 z 14 kwietnia 1940.