Daniel Buren (2012) W pracy zatytułowanej Excentrique(s) artysta wypełnił całą halę poziomo ulokowanymi kołami z kolorowej folii. Folie te rozpięte były na stalowych obręczach, unoszących się nad głowami widzów dzięki pionowym wspornikom. Dokonane przez artystę wybory oparte były na zastanych minimalnych czynnikach: kolory kół to jedyne dostępne 4 wzory tego materiału (czerwony, pomarańczowy, niebieski, zielony), pionowe sześcienne wsporniki pomalowane były naprzemiennie biało lub czarno a wysokość konstrukcji determinowała minimalna dopuszczalna wysokość sufitów w paryskich mieszkaniach. Za dnia widzowie mogli oglądać zmieniające się kolory konstrukcji sklepienia Grand Palais jak w kalejdoskopie. Wieczorem natomiast światło dobiegające znad konstrukcji tworzyło kolorowy wzór na podłodze. W centrum hali na posadzce pod główną kopułą umieszczonych było kilka okrągłych luster, po których można było chodzić. Widzowie dzięki tym obiektom mogli obserwować całość instalacji z innej perspektywy, samych siebie oraz ostatni element tej pracy – szklane okna sklepienia zamienione na przezroczysto-niebieski wzór.