thumb|240px|Ferdynand VII zaprzysięga konstytucję na Kortezach w 1820
Trzylecie liberalne ( lub Trienio constitucional) – rewolucyjny okres w historii Hiszpanii między 1820 a 1823, za panowania Ferdynanda VII. Rozpoczęło się uchwaleniem konstytucji, a zakończyło przywróceniem monarchii absolutnej.
Trzylecie liberalne lub konstytucjonalne rozpoczęło się 7 marca 1820, kiedy król Ferdynand VII był zmuszony zaakceptować Konstytucję Hiszpanii z 1812 oraz powołać liberalny rząd. 9 lipca 1820 w Madrycie zwołano Kortezy, na których król zaprzysiągł konstytucję. Uchwalono także likwidację zakonu jezuitów i innych klasztorów, których majątek miał ratować znajdujące się w kryzysie finanse publiczne. Zniesiono Inkwizycję, dziesięcinę i pomimo królewskiego weta dokonano innych zmian katalizujących konflikt między państwem a Kościołem.
Opozycję dla konstytucjonalistów stanowiły Kościół i dwór królewski. Wśród hiszpańskich liberałów nastąpił podział na obozy: umiarkowany i radykalny. Pierwszy starał się zapewnić współpracę Kortezów z królem, podczas gdy drugi działał pod hasłem „Konstytucja albo śmierć”, nie szukając porozumienia z monarchią czy Kościołem. Ta polaryzacja doprowadziła do zamieszek w wielu miastach.