Antoni Bonifacy Brzeziński (ur. 5 czerwca 1820 w Poznaniu, zm. 19 stycznia 1898 w Tarnowie) – polski duchowny, kapelan wosk polskich, filipin.
Syn Jana i Marianny z d. Smolarkiewicz. Po skończeniu nauki w 1842 roku w gimnazjum im. św. Marii Magdaleny w Poznaniu studiował teologię w Bonn i w seminarium gnieźnieńskim. Był potem katechetą przy gimnazjum w Trzemesznie. Gdy wybuchło powstanie wielkopolskie roku 1848 został kapelanem wojsk polskich. Po zakończeniu powstania przez rok administrował parafię w Swarzędzu.
W 1849 roku był proboszczem w parafii w Baszkowie. W 1854 został powołany przez arcybiskupa Leona Przyłuskiego na profesora historii i prawa kanonicznego w seminarium duchownym w Poznaniu, jednocześnie był prezesem Rady Głównej Konferencji św. Wincentego a Paulo.
Dzięki jego staraniom konferencje powstały prawie we wszystkich miastach Wielkopolski. Był jednym z księży, poprzez których Edmund Bojanowski rozprowadzał swoje literacko-charytatywne czasopismo Pokłosie. Zbieranka literacka na korzyść sierot