Funkcje oficerów Wojska Polskiego kierowanych do Milicji Polskiej, oprócz porucznika Jerzego Szczurka oraz chorążego Teofila Gabzdyla objęli także: ppor. Sojka, ppor. Jeżowicz, por. dr. Kisza, ppor. Ciupek, ppor. Guziur, ppor. Matros, por. Zaręba, ppor. Kopecki, ppor. Rządek, ppor. Paweł Pawlas, por. Gara, ppor. Wieliczka, ppor. Lipowczan, por. Kubisztal, ppor. Starzyk, ppor. Bączek, ppor. Biel, por. Jan Byra, por. Łukoś, ppor. Międzybrodzki.
Dużym problemem okazał się niedobór broni oraz amunicji dla ochotników. Uzbrojenia nie wystarczało nawet dla tworzącego się wówczas Wojska Polskiego. Dowództwo obawiało się również sytuacji, że broń znajdująca się w terenie może zostać przejęta przez bojówki komunistyczne, które mogą jej użyć do wywołania zbrojnej rewolucji. Milicji udało się uzyskać początkowo jedynie 2000 karabinów i to w dodatku starszych systemów. Na każdy karabin jaki otrzymywała placówka milicyjna przypadło tylko 5 sztuk amunicji. Oprócz oficjalnych wojskowych przydziałów broni palnej, milicjanci samodzielnie zaopatrywali się w broń, uzbrajając się we własnym zakresie w strzelby myśliwskie.
Milicja początkowo nie posiadała również własnego umundurowania.