Praca w służbie zdrowia II RP Po skończeniu studiów Zofia Steinberg pracowała w latach 1925–1926 w warszawskim Szpitalu św. Łazarza przy ul. Mostowej (Oddział Chorób Wewnętrznych) oraz w poradni dziecięcej przy ul. Spokojnej (Powązki). Zawsze zwracała uwagę na pacjenta, jako chorego człowieka, a nie „przypadek chorobowy” (pozwalała sobie otwarcie krytykować przełożonych, jeżeli zachowywali się inaczej). Przyjmowała wszystkich pacjentów, zgłaszających się do poradni, nie licząc godzin pracy. Rozwinęła na Powązkach szeroką działalność charytatywną, głównie dla ubogich dzieci. Stanisław Szwalbe (działacz przedwojennego PPS, po wojnie m.in. wicemarszałek Sejmu 1947–1952), wspominał:

Dr Franciszka Burska (1898–1989) z Instytutu Głuchoniemych (lekarz powstania warszawskiego), wspominając Zofię Steinberg użyła zwrotu:

Do środowiska związanego z Elżbietą Czacką i Towarzystwem Opieki nad Ociemniałymi zbliżyła się bardzo w 1922 roku. Zofia Sokołowska zrezygnowała wówczas z rzeźbiarstwa (tuż przed ukończeniem Szkoły Sztuk Pięknych) oraz z małżeństwa i wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. W 1924 roku, będąc już wtedy siostrą Katarzyną od Ran Pana Jezusa, zachorowała na ciężkie gruźlicze zapalenie otrzewnej.