W niewoli są to ptaki terytorialne, podczas lęgów nie tolerują w swojej bliskości żadnych osobników swojego gatunku; w przypadku dwóch oddzielnych wolier muszą być one oddzielone odpowiednią ścianką działową (nie siatką), aby ptaki nie widziały się, bo to może zniechęcić je do lęgów.
Status IUCN klasyfikuje każdy z podgatunków osobno (uznając je za osobne gatunki). Białobrzuszka złotogłowa (P. l. leucogaster) ma rangę narażonej na wyginięcie (VU, Vulnerable); BirdLife International określa trend populacji jako spadkowy. Zagrożeniem dla tych ptaków jest wycinka lasów w dorzeczu Amazonki. Klasyfikacja VU zostala nadana w 2022 roku, natomiast w 2014 i 2016 roku - została zakwalifikowana jako zagrożona (EN, Endangered). BirdLife International nie wymienia żadnych parków narodowych, w których występowałyby te ptaki. Białobrzuszka żółtosterna (P. l. xanthurus) uznawana jest za najmniejszej troski (LC, Least Concern) od 2022 roku. Wcześniej, od 2014 roku (wcześniej nie była klasyfikowana jako osobny gatunek) była uznawana za narażona na wyginięcie (VU, Vulnerable). Występuje w Parku Narodowym Juruena. Trend populacji uznano za spadkowy. Białorzytki żółtorzytne uznawane są za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern), ale trend ich liczebności uznaje się za spadkowy. Występują m.in.