Jan Wojtyga (ros. Ян Янович Войтыга; ur. 1894 w Krakowie, zm. 21 sierpnia 1937) – działacz komunistyczny, redaktor „Głosu Komunisty”, „Żołnierza Polskiego”, „Przeglądu Komunistycznego”. Funkcjonariusz GPU i NKWD w Moskwie, Kijowie i Charkowie w latach 1926–1937.
Życiorys Członek Polskich Drużyn Strzeleckich. W latach 1913–1916 przebywał w więzieniu. Po rewolucji lutowej znalazł się w Moskwie, gdzie podjął pracę w redakcji „Echa Polskiego”. Członek PPS – Frakcji Rewolucyjnej i Rewolucyjnego Czerwonego Pułku Warszawskiego.
Od 1918 roku członek Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), a od 1919 roku moskiewskiej grupy Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. Od marca 1919 do lipca 1919 roku dowódca plutonu artylerii, od sierpnia do grudnia 1919 roku komisarz 2. baterii 2. dywizjonu artylerii lekkiej Zachodniej Dywizji Strzelców. Od stycznia do lipca 1920 roku był kierownikiem sekcji polskiej Wydziału Redakcyjno-Wydawniczego Biura Zakordonowego Rady Wojskowo-Rewolucyjnej 12. Armii, a następnie na stanowisku referenta Biura Polskiego Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy do spraw jeńców wojennych.