Aleksander Hulewicz (ur. 1897, zm. 30 maja 1972 w Toronto) – komandor podporucznik Marynarki Wojennej II RP, komandor porucznik Polskiej Marynarki Wojennej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 29 stycznia, 11 marca lub 13 marca 1897 na obecnych ziemiach ukraińskich. Wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego, został absolwentem Korpusu Morskiego w Petersburgu. 21 października 1915 został awansowany na stopień miczmana. Był oficerem Marynarki Wojennej Imperium Rosyjskiego.
11 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer Polskiego Korpusu Wschodniego i armii rosyjskiej z zaliczeniem stopnia porucznika i przydzielony do rezerwy. 20 marca 1919 przydzielony do Portu Wojennego Modlin. W Marynarce Wojennej został awansowany do stopnia porucznika marynarki ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Według stanu z 1 kwietnia 1919 był I oficerem flotylli i statku „Wisła”. Później był oficerem statku „Różycki”, a 2 listopada 1919 został wzięty do niewoli przez Niemców. Był dowódcą plutonu I batalionu pułku morskiego istniejącego od lipca do grudnia 1920. Był w składzie grupy, która wyruszyła do Anglii po odbiór okrętów dywizjonu kontrtorpedowców, po czym 14 września 1921 przyholował torpedowiec „Góral”, w tym samym roku przemianowany na ORP „Podhalanin”.