mały|Kirkjubøargarður, rezydencja biskupów farerskich Diecezja farerska (łac.: Dioecesis Fareyensis) – historyczna diecezja rzymskokatolicka na Wyspach Owczych ze stolicą w Kirkjubøur.
Historia Zaprowadzenie chrześcijaństwa na Wyspach Owczych opisuje Saga o Wyspach Owczych (Færeyinga Saga). Według niej w 999 nową religię na Wyspy przyniósł z polecenia króla Norwegii Olafa I Tryggvasona .
Diecezja została erygowana w 1076 jako sufragania archidiecezji Bremy. W 1104 została podporządkowana . Ostatecznie w 1152 stała się częścią nowo powstałej metropolii Nidarosu.
Około 1100 rezydencją biskupów stał się Kirkjubøargarður, istniejący do dziś jeden z najstarszych, stale zamieszkałych budynków z drewna na świecie.
W latach 1269–1308 biskupem diecezji był , który m.in. jest uznawany za twórcę najstarszego dokumentu na Wyspach Owczych - Listu owczego z 1298 roku. Był też inicjatorem budowy Katedry św. Magnusa w Kirkjubøur.