Głównie jednak uprawiał malarstwo rodzajowe, tworząc w jego zakresie nastrojowe kompozycje religijne o wymownych akcentach społecznych (np. Przyjdź, Jezu, bądź naszym gościem, 1885). Tym samym odrodził przyjętą w europejskim malarstwie manierę przedstawiania epizodów biblijnych w czasach mu współczesnych, zapoczątkowaną obrazem Pozwólcie dziatkom przyjść do mnie (1884), wraz z podobnymi: Przyjdź, Jezu, bądź naszym gościem (albo Modlitwa przed posiłkiem, 1885), Ostatnia wieczerza, 1886; Kazanie na górze, 1887; Święta noc, 1888; Droga do Betlejem, 1890, itp. Dzięki impresyjnemu łączeniu ze współczesnością wydarzeń z Nowego Testamentu w wyobrażeniach niezwykle naturalistycznych, uważany jest za prekursora nowożytnego malarstwa sakralnego.
Do upodobanych późniejszych przedstawień należały liczne sceny z dziećmi (Dwie dziewczynki w ogrodzie, 1892) oraz z życia własnej rodziny, a także portrety (Senator Gustav Hertz z żoną, 1906) oraz pejzaże.
Nastrój w swych obrazach wytwarzał poprzez stosowanie odpowiedniego natężenia światła, co zbliżało go do impresjonizmu. Kierunek ten widocznie zaczął zaznaczać swój wpływ w jego malarstwie od ok. 1900.
Galeria
Uwagi