H2CO3 → H2O + CO2
Ilość dwutlenku węgla, w zależności od metody, może być określana wagowo (pomiar wzrostu wagi absorbenta dwutlenku węgla) lub objętościowo, tak jak w metodzie Scheiblera (pomiar objętości wydzielonego dwutlenku węgla). Znając zawartość procentową dwutlenku węgla w badanej próbce należy przemnożyć ją przez 2,2743 aby uzyskać zawartość procentową węglanu wapnia.
Metoda Sheiblera z wykorzystaniem aparatu Scheiblera (z 5% roztworem CuSO2) i kwasu solnego jest najpopularniejszą metodą oznaczania węglanu wapnia w polskich laboratoriach gleboznawczych. thumb|250px|Aparat Scheiblera
Terenowe, orientacyjne oznaczanie ilości węglanów
Makroskopowe, orientacyjne określenie ilości węglanu wapnia w glebie lub osadzie określa się na podstawie reakcji z 10% (zgodnie z normą PN-EN ISO 14688-1) lub 20% roztworem kwasu solnego (zgodnie z normą PN-88/B-04481). Jeżeli próbka: burzy silnie i długo – orientacyjnie zawiera > 5% węglanów, burzy silnie, lecz krótko – orientacyjnie zawiera 3–5% węglanów, burzy słabo i krótko – orientacyjnie zawiera 1–3% węglanów, nie burzy – orientacyjnie zawiera < 1% węglanów lub nie zawiera ich wcale.
Dodatkową wskazówką może być pH.