mały|France Prešeren mały|France Prešeren, "Sonetni venec" w starej ortografii mały|John Donne, Angielski poeta metafizyczny Wieniec sonetów – cykl sonetów, w którym utwory są ze sobą połączone powtarzaniem wersów. Wers ostatni pierwszego sonetu powtarza się jako wers pierwszy następnego utworu, albo pierwsze wersy czternastu kolejnych sonetów tworzą jeszcze jeden sonet, nazywany mistrzowskim. Wieńce sonetów liczą od kilku do piętnastu utworów. Znanymi przykładami w literaturze polskiej są Harmonia Antoniego Słonimskiego i Więcierze Kazimierza Andrzeja Jaworskiego. Słoweński poeta romantyczny France Prešeren też napisał Wieniec sonetów. W Anglii wieniec składający się z siedmiu utworów napisał John Donne. Z niego pochodzą te dwa utwory:
Deign at my hands this crown of prayer and praise, Weaved in my lone devout melancholy, Thou which of good hast, yea, art treasury, All changing unchanged Ancient of days. But do not with a vile crown of frail bays Reward my Muse's white sincerity; But what Thy thorny crown gain'd, that give me, A crown of glory, which doth flower always. The ends crown our works, but Thou crown'st our ends, For at our ends begins our endless rest. The first last end, now zealously possess'd, With a strong sober thirst my soul attends. 'Tis time that heart and voice be lifted high; Salvation to