W maju 1988 dołączył do gabinetu Michela Rocarda jako sekretarz stanu do spraw środowiska. W październiku 1990 rangę jego urzędu podniesiono do stanowiska ministra delegowanego (wiceministra) przy premierze. Od maja 1991 do kwietnia 1992 sprawował urząd ministra środowiska w rządzie Édith Cresson.
W 1992 założył nowe ugrupowanie pod nazwą Pokolenie Ekologii, którym kierował do 2002. Od połowy lat 90. przechodził na pozycje centrowe, współpracując z francuską centroprawicą (w tym Demokracją Liberalną Alaina Madelina). Był radnym Bretanii, a od 1995 do 2008 merem miejscowości Saint-Briac-sur-Mer. W 2002, po nieudanej próbie startu w wyborach prezydenckich, wycofał się z działalności politycznej. Pracował dla Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, w 2007 został powołany na ambasadora Francji odpowiedzialnego za negocjacje dotyczące zmian klimatu. W latach 2011–2012 z nominacji sekretarza generalnego ONZ był koordynatorem wykonawczym do spraw poświęconej zrównoważonemu rozwojowi konferencji Rio+20.
Żonaty z Patricią Lalonde.
Przypisy . [dostęp 2018-12-19].
Kategoria:Francuscy działacze ekologiczni Kategoria:Francuscy ministrowie (V Republika) Kategoria:Francuscy ministrowie środowiska Kategoria:Francuscy samorządowcy Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Ludzie urodzeni w Neuilly-sur-Seine Kategoria:Kandydaci na urząd prezydenta Francji