Penda zapoczątkował wczesne podboje Mercji, lecz zginął w bitwie pod Winwaed, po czym w kraju nastąpił trzyletni okres dominacji Nortumbrii. Bunt przeciwko najeźdźcom wszczął Wulfhere w 658 roku, w wyniku czego rozpoczęła się ekspansja Mercji, sięgającej na południu aż po wyspę Wight. W 661 roku Mercja chwilowo utraciła Królestwo Lindsey na rzecz Nortumbrii, ale następny król Aethelred odzyskał to terytorium po bitwie pod Trent w 679 roku. Tym samym zabezpieczona została supremacja Mercji na następne 150 lat.
Następnie dominacja Mercji nad anglosaskimi królestwami Esseksu, Susseksu i Kentu uległa osłabieniu aż do 716 roku, kiedy król Aethelbald odnowił ją na następne czterdzieści lat. Późniejsze wstąpienie na tron Offy w 757 roku zapowiadało początek złotej ery dla Mercji. Pokonanie przez Offę Walijczyków i zachodnich Sasów z Wesseksu ustanowiło szczyt mercjańskiej hegemonii, która trwała aż do 825 roku, gdy bretwald Egbert z Wesseksu wsparł wschodnich Anglów w buncie przeciwko królowi Beornwulfowi, pokonanemu pod Ellandun.
Przypisy
Bibliografia Barbara Yorke: Królowie i królestwa Anglii w czasach Anglosasów. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. . (pol.) Nicholas Brooks, The Formation of the Mercian Kingdom, (w:) The Origins of Anglo-Saxon Kingdoms pod red. S. Bassett, 1999.
Kategoria:Mercja