Konsekwencją były masowe aresztowania przeciwników politycznych NSDAP, osadzanie ich w obozach koncentracyjnych w trybie administracyjnym i wszechobecny terror bojówek SA, które stały się częścią pruskiej policji, podporządkowanej Hermannowi Göringowi jako ministrowi spraw wewnętrznych Prus (jako tzw. policja pomocnicza).

Reichstag nowej kadencji uchwalił Ermächtigungsgesetz („ustawa o pełnomocnictwach”), zawieszającą konstytucję Republiki Weimarskiej, przekazując rządowi Rzeszy „czasowo” uprawnienia ustawodawcze parlamentu. Ustawa, przedłużana dwukrotnie, obowiązywała do 1945 r. i była jedyną prawną podstawą totalitarnej władzy NSDAP i Adolfa Hitlera.

Drugiej kadencji Hindenburg nie ukończył. Ostatnie miesiące życia spędził w swym majątku rodowym w Neudeck, z dala od polityki. Czując zbliżającą się śmierć, 11 maja 1934 roku spisał testament polityczny, w którym wyraził opinię, że nazizm w Niemczech jest przejściowy. Hitler ogłosił, że tytuł prezydenta Rzeszy był „nierozerwalnie związany z nazwiskiem wielkiego nieboszczyka”. Dzień przed śmiercią Hindenburga Hitler, w drodze rozporządzenia rządu Rzeszy, połączył stanowiska prezydenta i kanclerza Rzeszy w funkcję „Führer i Kanclerz Rzeszy”, przejmując oficjalne zwierzchnictwo nad siłami zbrojnymi Niemiec.