Przeniesiony do rezerwy.

W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział w rezerwie do 5 dywizjonu samochodowego.

W okresie międzywojennym mieszkał w Warszawie. Był solistą warszawskiego chóru „Harfa” i działaczem kultury.

W kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli radzieckiej i osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku. Figuruje na liście wywózkowej LW z 1 kwietnia 1940 poz. 85. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji szefa NKWD obwodu smoleńskiego. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 przez funkcjonariuszy NKWD w lesie katyńskim i tam pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W czasie ekshumacji przeprowadzonej przez Niemców w 1943 został zidentyfikowany i wpisany w dzienniku działań komisji pod numerem 47 (bez daty dziennej), a przy zwłokach znaleziono list.