1928), ówczesny proboszcz w Niemirowie (1907-1911). Po wstępnym odnowieniu kościoła pierwsza msza została odprawiona w dniu 27 grudnia 1905 roku przez księdza Antoniego Kaczyńskiego (1871-1947), proboszcza z Wysokiego Litewskiego i dziekana brzeskiego (od 1904). Późniejsze prace budowlane były prowadzone w latach 1907-1911 pod kierownictwem wspomnianego wyżej księdza Bolesława Teżyka.
Podczas przechodzenia frontu w czasie I wojny światowej świątynia została zamieniona na prowizoryczny lazaret. Z kolei podczas II wojny światowej, po utworzeniu przez władze sowieckie strefy nadgranicznej („połosy”) świątynia została zamknięta dla wiernych od 10 kwietnia 1940 roku do 22 czerwca 1941 roku i mocno zdewastowana. Podczas cofania się frontu niemieckiego w dniu 28 lipca 1944 roku świątynia została zaminowana. Od wysadzenia została uratowana przez, zatrudnionego przy zaminowywaniu, Stanisława Szymańskiego, który w dniu 30 lipca poprzecinał kable. W dniu 8 października 2009 roku ksiądz biskup Antoni Dydycz – w obecności księdza biskupa Stanisława Padewskiego z diecezji Charkowa-Zaporoża na Ukrainie – dokonał uroczystego poświęcenia, czyli konsekracji nowego ołtarza soborowego, umieszczając w nim relikwie: św. Ojca Pio, bł. o. Honorata Koźmińskiego, bł. o. Marka z Aviano, bł. ks. Antoniego Beszty-Borowskiego, bł. br.