Prawdopodobnie w 1923 r. starał się o katedrę prawa politycznego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, jednak ustępujący prof. Starzyński wybrał Ludwika Ehrlicha, mającego wówczas znacznie większe osiągnięcia naukowe. W tym samym roku wyjechał do Londynu, gdzie uczył się w London School of Economics, a następnie wykładał. Potem został wykładowcą Uniwersytetu w Cambridge, szybko zyskując uznanie naukowe.

W okresie II wojny światowej opracował koncepcję karania zbrodniarzy hitlerowskich. Był jednym z konstruktorów podstaw prawnych Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze. To on zaproponował katalog zbrodni, za które odpowiadali przed Trybunałem niemieccy zbrodniarze (w tym przywódcy III Rzeszy): zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko pokojowi i przeciwko ludzkości.

W latach 1955–1960 był z ramienia Wielkiej Brytanii sędzią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze, współpracując m.in. blisko z polskim sędzią prof. Bohdanem Winiarskim.

Jedynym synem Herscha i Rachel z d.