Skrzydła jednopłatów były w tym okresie dużo bardziej elastyczne i wykazały większą skuteczność zwichrzenia skrzydeł, ale nawet w konstrukcjach jednopłatowych lotki stały się normą po 1915 r.
Kontrola poprzeczna (przechylanie) była we wczesnych samolotach co najmniej problematyczna. Nadmiernie elastyczne skrzydło, niechcący skręcone, może spowodować mimowolne przechylenie. Nawet gorzej, może zmienić próbę korekty lotkami lub wing warpingiem, w równoważący efekt servo tab. Od kiedy w pełni to zrozumiano, konstrukcje skrzydeł stawały się stopniowo coraz sztywniejsze, całkowicie uniemożliwiając zastosowanie zwichrzenia, a samoloty stały się o wiele bardziej sterowne w płaszczyźnie bocznej.
Zastosowania Zwichrzenie skrzydeł było stosowane na takich wczesnych samolotach, jak: Flyer I (1903); Antoinette V (1908), wersji Antoinette IV ze zwichrzeniem skrzydeł; Blériot XI (1909), po modyfikacji wykonanej przez Raymonda Saulniera; Etrich Taube (1909), który pierwotnie miał zamontowany statecznik poziomy z wyginaną linami krawędzią spływu, dzięki czemu działał też jako ster wysokości; Morane-Saulnier N (1914), francuski samolotu zwiadowczy z czasów I wojny światowej; Caudron G.4 (1915), francuski dwusilnikowy dwupłat; Fokker E.I (1915), pierwszy niemiecki myśliwiec.