Szkodliwość choroby zależy od tego, która część rośliny została porażona. Gdy porażeniu uległy nasiona lub siewki następuje zgorzel siewek i ich obumarcie. W takim przypadku na polu powstają puste place. Porażenie liści rzepaku jest niezbyt groźne – skutkuje niezbyt dużym zmniejszeniem ich powierzchni asymilacyjnej. Porażenie owoców rzepaku powoduje obniżenie plonu i wysypywanie się owoców z łuszczyn, ponadto w porażonych nasionach występują trujące mykotoksyny. W uprawach warzyw kapustnych choroba powoduje duże straty zwłaszcza w uprawie kapusty głowiastej i pekińskiej. U kalafiora powoduje brązowienie róż. Większe szkody wyrządza w uprawach późnych i średnio późnych odmian kapusty przeznaczonych do kwaszenia i przechowywania. Główki kapusty porażone przez chorobę nie nadają się do przechowywania.
Objawy Przy bardzo wczesnym porażeniu rośliny obumierają już w trakcie kiełkowania z nasion, lub nieco później, w stadium siewki. Na porażonych sadzonkach powstaje zbrunatnienie nasady łodygi i takie sadzonki również obumierają. Na porażonych liściach, ogonkach liściowych, łodygach i łuszczynach rzepaku tworzą się ciemnobrunatne lub czarne, owalne plamy o średnicy 1–5 mm. Są wyraźnie odgraniczone od zdrowej tkanki i nieco zagłębione.