Pod koniec XIX wieku miejscowość wymienia Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W mieście znajdowały się wówczas murowany kościół kolegiacki oraz drugi drewniany, murowana synagoga, przytułek dla 13 starców, sąd gminny okręgowy II, szkoła początkowa, urząd gminy z kasą pożyczkową, stacja pocztowa i telegraficzna, biuro rejenta, apteka, browar, wytwórnia octu, olejarnia, 9 wiatraków, garbarnia oraz farbiarnia przędzy i tkanin. Uniejów liczył wówczas 173 domy, w których mieszkało 3133 mieszkańców z czego 1300 wyznawało judaizm, a 114 protestantyzm.
W 1905 roku w mieście wybuchły protesty przeciwko rusyfikacji oświaty. W 1918 roku nastąpił powrót miasta w granice niepodległej Polski. W 1919 roku Uniejów ponownie uzyskał prawa miejskie. W okresie międzywojennym w mieście były czynne m.in.: 3 młyny i cegielnia.