Pons Sublicius (też: Pons Ligneus) – najstarszy spośród mostów na Tybrze w Rzymie, wzniesiony jeszcze w czasach królewskich. Nie zachował się po nim żaden ślad.
Historia Tradycja przypisywała wzniesienie mostu czwartemu królowi, Ankusowi Marcjuszowi, w 621 r. p.n.e. Pons Sublicius był kilkakrotnie niszczony i odbudowywany. Był też świadkiem wielu ważnych wydarzeń w dziejach Rzymu. W legendarnych czasach bronił się na nim Horacjusz Kokles, zaś podczas najazdu Galów westalki uciekły przez niego do Caere. Data zniszczenia mostu jest nieznana, przypuszczalnie nastąpiło to w V wieku.
Położenie Most przypuszczalnie powstał w miejscu, gdzie wcześniej istniała już przeprawa promowa. Dokładna lokalizacja mostu jest nieznana. Znajdował się on poniżej Wyspy Tyberyjskiej, najprawdopodobniej przy południowym krańcu Forum Boarium, obok ujścia kanału Cloaca Maxima, koło późniejszej Porta Flumentana w murach serwiańskich.
Konstrukcja Wykonano go w całości z drewna. Wspierał się na grubych, czworokątnie ociosanych bierwionach – stąd jego nazwy: łac. sublica oznacza „pal” (a więc „most wzniesiony na palach”);