Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej w stopniu podpułkownika był dowódcą artylerii dywizyjnej 45 Dywizji Piechoty. Po przedostaniu się do Francji został oficerem Wojska Polskiego we Francji. W 1940 dowodził 3 pułkiem artylerii lekkiej. Z Wielkiej Brytanii wraz z grupą oficerów uczestniczył od 20 lutego do 31 marca 1942 w kursie doskonalącym taktyczno-informacyjnym dla dowódców artylerii dywizyjnej, dowódców pułków artylerii i ich oficerów sztabu, następnie wraz z tymi oficerami wyjechał w 1942 na Środkowy Wschód. Od listopada 1942 został dowódcą Oddziału Zapasowego Artylerii w składzie Ośrodka Zapasowego Armii. Od maja 1943 po wydzieleniu z OZA zapasowego pułku artylerii 7 Dywizji był jego dowódcą. Dowodził 7 pułkiem artylerii (mieszanym) do czerwca 1944. Od czerwca 1944 został kierownikiem kursów oficerskich w Centrum Wyszkolenia Armii, które sprawował do listopada 1944, następnie w rezerwie oficerów 7 Dywizji Piechoty.
25 lutego 1919 w Sanoku poślubił Annę Honoratę Poschinger (ur. 1896 lub 1898, siostrą Kazimierza Poschingera, także oficera Wojska Polskiego, zm. 1974). Oboje mieli syna Aleksandra (1920-2003). Zmarł w 1955 lub w 1958 we Wrocławiu. Został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul.