thumb|200px|Herb rodziny Schindel thumb|200px|Herb Wirtembergów oleśnickich
Księstwo bierutowskie (, ) – księstwo śląskie z siedzibą w dzisiejszym Bierutowie na Dolnym Śląsku. Powstało przez oddzielenie od księstwa oleśnickiego. Początkowo znajdowało się we władaniu oleśnickiej linii Piastów Śląskich, aż do jej wygaśnięcia – ostatni przedstawiciel, książę Konrad X Biały, zmarł 21 września 1492. W 1495 księstwa bierutowskie i oleśnickie znalazły się we władaniu książąt ziębickich z rodu Podiebradów. W 1647 księstwo bierutowskie przeszło pod panowanie Wirtembergów. W 1742 zostało włączone do księstwa oleśnickiego.
Książęta Bierutowscy Piastowie śląscy Konrad IV Starszy (1412–1447), biskup wrocławski od 1417 Konrad VII Biały (1447–1450), brat, książę oleśnicki od 1412 Konrad IX Czarny (1450–1471), bratanek, książę oleśnicki Konrad X Biały (1471–1492), brat, książę oleśnicki Linia wygasa i księstwo przechodzi pod władanie Czech.
Podiebradowie Henryk I Starszy z Podiebradów (1495–1498), książę ziębicki od 1462 Karol I Podiebradowicz (1498–1536), syn, książę ziębicki i oleśnicki Henryk II Podiebradowicz (1536–1548), syn, książę ziębicki i oleśnicki do 1542 Henryk III Podiebradowicz (1548–1587), syn Jan Podiebradowicz (1548–1565), wujek Henryka III, książę ziębicki i oleśnicki jako regent Księstwo zostaje sprzedane.