W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1923 w kadrze X batalionu sanitarnego, służył w 24 pułku ułanów w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 19 czerwca 1919 i 49 lokatą w korpusie oficerów sanitarnych). W 1924 w stopniu majora (starszeństwo z dniem 15 sierpnia 1924 i 10 lokatą) przeniesiony do składu I batalionu sanitarnego, przydział 5 pułk ułanów. Z dniem 30 listopada 1935, w stopniu majora, został przeniesiony w stan spoczynku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 w 5 puł, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli przez Sowietów i osadzony w Kozielsku. W grudniu 1939 znajdował się na liście jeńców obozu kozielskiego. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD, lista wywózkowa L.W. 015/2 1940 z 5 kwietnia 1940. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez funkcjonariuszy NKWD w lesie katyńskim. Pogrzebano go w bezimiennej mogile zbiorowej, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 pod numerem 472, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 24 kwietnia 1943.