Naukę przerwał, w czerwcu 1915 wstąpił na ochotnika do armii rosyjskiej.

Początkowo służył w 106 pułku piechoty, od sierpnia 1915 uczestnik przyspieszonego kursu szkoły chorążych w Saratowie, po jej ukończeniu w grudniu 1915 jako dowódca plutonu 250 Pułku Piechoty, następnie od czerwca 1916 jako adiutant III batalionu 127 Pułku Piechoty. Od stycznia 1917 dowódca konnego oddziału zwiadu 650 Pułku Piechoty. 1 grudnia 1917 awansowany na stopień porucznika.

Przeszedł do oddziałów polskich formujących się w Rosji. Od 10 grudnia przydzielony jako dowódca plutonu 4 szwadronu 5 Pułku Ułanów II Korpusu Polskiego. Po rozbrojeniu pod Kaniowem, od 11 maja w niewoli niemieckiej, w czerwcu zbiegł. Przez Wiatkę, gdzie przebywała rodzina, usiłował przedostać się do polskich wojsk do Murmańska. W październiku 1918 aresztowany przez bolszewików, wcielony do Armii Czerwonej. Przydzielony jako dowódca 82 Pułku Piechoty, następnie 28 podbrygady 10 Dywizji Piechoty, w wojnie polsko-bolszewickiej walczył po stronie bolszewików. Za swoje zasługi został trzykrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru.