Bitwa pod Żeleźnicami – starcie zbrojne stoczone pomiędzy Ukraińską Powstańczą Armią, a radzieckimi oddziałami NKWD.
28 kwietnia 1944 r. 19 Brygada Wojsk Wewnętrznych NKWD rozpoczęła kolejną operację czyszczącą w lasach krzemienieckich na północy województwa tarnopolskiego. Do końca dnia, nie natrafiwszy na nieprzyjaciela dotarła do Słuczy. Rano 29 kwietnia, ok. godz. 5:00, Sowieci usłyszeli strzały dobiegające od strony Żeleźnic. Okazało się, że we wsi w zasadzkę kurenia "Doksa" wpadło osiemnastu czerwonoarmistów z 70 Armii. Enkwudyści postanowili okrążyć wieś. O godz. 6:15 kompania NKWD wyszła na skraj wioski, gdzie została zatrzymana silnym ogniem strzelców UPA. Partyzanci nie tylko zatrzymali enkawudystów, ale wkrótce przystąpili do kontrataku. Sowieci znaleźli się w ciężkim położeniu. O godz. 7:40 w sukurs przybyło 155 enkwadusytów, dowodzonych przez samego d-cę 19 Brygady płk. Timofiejewa. Widząc to, partyzanci rozpoczęli odwrót. Wojska Wewnętrzne NKWD rozpoczęły pościg, który trwał do wieczora. Następnego dnia kontynuowano go. Wieczorem, ok. godz. 19.30, Sowieci dotarli do wsi Gronne i zaatakowali stacjonujących we wsi partyzantów. W nocnym boju zginęło, wg meldunków NKWD, wielu partyzantów. W sumie Ukraińcy mieli stracić 225 zabitych, piętnastu rannych i 106 aresztowanych. Dużą część z nich stanowili zapewne cywile.