składał się z pałacu biskupiego z cerkwią domową Opieki Matki Bożej (ten budynek wzniesiono jako pierwszy), siedziby eparchialnego konsystorza oraz ekonoma eparchii, skrzydła, w którym zamieszkiwali psalmiści i pracownicy eparchii, skrzydła dla mnichów i diakonów służących przy biskupie, budynku drukarni z pomieszczeniami mieszkalnymi dla drukarzy, spichlerza, stajni, kuchni i piekarni, refektarza, różnych pracowni rzemiosła, łaźni i infirmerii, domu gościnnego. Częścią zespołu był również budynek seminarium duchownego w Kiszyniowie z własną cerkwią, wzniesiony w 1817 r., a w 1868 r. poważnie przebudowany.
Cały kompleks był wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany, m.in. w 1892 r. powiększono cerkiew Opieki Matki Bożej, w latach 1900–1902 i w 1911 r. rozbudowywano gmach seminarium duchownego. Również w 1911 r. z inicjatywy arcybiskupa kiszyniowskiego Serafina zbudowano kolejny obiekt, mieszczący salę koncertową, muzeum cerkiewne, bibliotekę, szkołę psalmistów, zaś na pierwszej kondygnacji – sklepy. Dom ten od imienia inicjatora budowy nazwano Serafinowskim. Za moment, w którym zespół budynków został ukończony i prezentował się najokazalej, uważa się drugą dekadę XX wieku.