Po wojnie Od 1945 do 1950 pracował w Szpitalu Wolskim. Był także wykładowcą anatomii w Akademii Sztuk Pięknych. Od 1950 do 1953 był asystentem w klinice ortopedycznej Akademii Medycznej. Następnie pracował do 1956 w Sanatorium im. J. Krasickiego w Otwocku. Był organizatorem Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej Dziecięcej „Omega” w Al. Jerozolimskich 57. Placówką tą kierował do końca życia. W 1961 był pierwszym chirurgiem w Polsce, który dokonał wycięcia stawu kolanowego u chorego z hemofilią, mając jedynie świeże mrożone osocze, jako substytut czynnika VIII.

Zmarł 24 lipca 1982 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A27-12-24/25).

Życie prywatne W grudniu 1939 ożenił się z Zofią Guttakowską (1915−2003). Był kuzynem artysty malarza Romana Gineyki, spowinowaconym z nim − poprzez swoją żonę, która była siostrzenicą tego artysty (córką Ireny z Gineyków Guttakowskiej).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 13087 – 21 sierpnia 1948 „w uznaniu wybitnych czynów bojowych i osobistego męstwa w działaniach Armii Krajowej 1939–1945” Warszawski Krzyż Powstańczy

Publikacje Byłem lekarzem na Pawiaku, [w:] Pamiętniki lekarzy, „Czytelnik”, Warszawa 1964.

Przypisy