Po utworzeniu w 1961 Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR przeniósł się do Nowosybirska, gdzie został zastępcą dyrektora Instytutu Ekonomii i Organizacji Produkcji Przemysłowej Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR, jednocześnie w latach 1962–1981 był profesorem i kierownikiem katedry historii ogólnej Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego, w grudniu 1966 zorganizował i został kierownikiem Instytutu Historii, Filologii i Filozofii Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR, którym kierował do końca życia. Prowadził badania na Syberii, Dalekim Wschodzie, Azji Środkowej i Mongolii, w 1949, od 1960 do 1964 i 1966–1981 kierował ekspedycjami do Mongolii, a w latach 1966–1973 i 1975–1981 radziecko-mongolską ekspedycją historyczno-kulturalną. Odkrył zabytki paleolitu w Mongolii. W 1964 został członkiem korespondentem, a w 1968 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Był członkiem zagranicznym Mongolskiej Akademii Nauk (1974), Węgierskiej Akademii Nauk (1976) i członkiem korespondentem Akademii Brytyjskiej (1962).