Wśród hipotez społecznych wyróżnia on hipotezę przywiązania, hipotezę nawigacji społecznej i hipotezę pozycji społecznej właśnie.
Wyniki badań Wyjaśniając hipotezę pozycji społecznej, Nowak wychodzi od faktu, że badania dowodzą częstszego występowania zaburzeń depresyjnych wśród ludzi o niższej pozycji społeczno-ekonomicznej, wśród ludzi o niższych dochodach, a więc dostających mniej pieniędzy niż otaczający ich członkowie ich grupy. Podobne wyniki mutatis mutandis obserwuje się również u zwierząt innych niż człowiek rozumny. Chodzi tu o takie naczelne jak pawiany czy makaki. Skupienie się na naczelnych innych niż człowiek pozwoliło na przeprowadzenie pewnych badań niewykonalnych u człowieka. Odkryto na przykład, że mózgowia osobników stojących wysoko i nisko na drabinie hierarchii społecznej różnią się od siebie. Różnice dotyczyły głównie osi podzwgórze-przysadka-nadnercza oraz przekaźnictwa serotoniny. Różnice te odgrywają pewną funkcję: mają mianowicie związek z funkcjonowaniem danej małpy zwierzokształtnej w grupie. Osobniki o wyższej pozycji dominują, osobniki o niższej pozycji podporządkowują się. Dzięki temu może istnieć stado. Jednak wpływ pozycji społecznej na neurofizjologię obserwowano u zwierząt z zupełnie innych grup systematycznych, jak np. langusta. Przykład stanowią tutaj badania zespołu Yeha na langustach.