Po wybuchu II wojny światowej pozostał na wschodnim brzegu rzeki Sanu, tj. obszarze pod okupacją sowiecką. Po ataku Niemiec na ZSRR z czerwca 1941 został wcielony do Armii Czerwonej. Wraz z wojskiem radzieckiej wycofywał się stale na wschód pod naporem Niemców. W marcu 1942 pod Stalingradem odniósł rany, tracąc wzrok w lewym oku. Przebywał na rekonwalescencji w Taszkencie, następnie w Nowosybirsku, gdzie pozostał w służbie wewnętrznej. Na obszarze Związku Radzieckiego działał w Związku Patriotów Polskich. Był członkiem oddziałów partyzanckich oraz ruchu oporu. Po zakończeniu wojny w Europie udał się na front japoński, zaś kapitulacja Japonii zastała go w drodze do Władywostoku.

Powróciwszy do Kostarowiec nie zastał domu, który został spalony, natomiast wojnę przeżyła jego żona i dziecko. Wstąpił do Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej. W kwietniu 1946 zgłosił się do Komitetu Powiatowego Polskiej Partii Robotniczej w Sanoku, dostając zadanie zorganizowania struktur Stronnictwa Ludowego na ziemi sanockiej. Po trzech miesiącach otrzymał legitymację członka PPR i został mianowany I sekretarzem Komitetu Gminnego PPR Sanok-Wieś. Później pracował w Komitecie Wojewódzkim PPR w Rzeszowie, był I sekretarzem Komitetu Powiatowego PPR oraz, po zjednoczeniu, PZPR w Dębicy.