thumb|Jedna z konstrukcji arytmetyki odcinków; fragment oryginalnej pracy Kartezjusza (1637) Wielkość (wielkość geometryczna) – archaiczne pojęcie matematyczne, stanowiące w XVII-wiecznej arytmetyce odcinków pomost pomiędzy geometrią a algebrą.
__SPIS__
W matematyce od czasów starożytnych (np. Elementy Euklidesa) aż do XVIII wieku (np. Geometria Kartezjusza) algebra była ściśle związana z interpretacją geometryczną, co spowalniało rozwój algebry. Dla ówczesnych matematyków rozwiązaniami równań były odcinki, a własności algebraiczne były dowodzone poprzez odpowiednie konstrukcje geometryczne. Ujęcie to sformalizował Kartezjusz w Geometrii, definiując arytmetykę odcinków.
W matematyce starożytnej słowo wielkość (μεγενος) oznaczało zarówno: odcinek, figurę, bryłę oraz kąt.
W matematyce XVII-wiecznej wielkość (quantité) była pojęciem pomiędzy geometrią a algebrą. Wielkość w ujęciu arytmetyki odcinków oznaczała odcinek, ale oprócz tego wielkość mogła być rozwiązaniem równania wielomianowego. Stąd rozwiązaniami równań nie były liczby ani długości odcinków, lecz odcinki rozumiane jako wielkości. Jednak, oprócz najbardziej klasycznego rozumienia wielkości jako odcinka, równorzędnie występowały również pojęcia takie jak np.