Shen Yue (ur. 441, zm. 513) – chiński uczony, historyk i poeta.
Pochodził z terenu dzisiejszej prowincji Zhejiang. Jego życie przypadło na czasy rządów trzech dynastii: Liu Song, Południowej Qi i Liang. Shen służył jako urzędnik na dworze każdej z nich, zajmując się pisarstwem historycznym. Z ponad 400 zwojów dzieł, które wyszły spod jego ręki, większość zaginęła. Pierwotnie był taoistą, w dojrzałym wieku nawrócił się na buddyzm, co znalazło odbicie w jego poezji, w której zdarzało mu się wyrażać żal za młodzieńcze wybryki, w tym miłosne przygody z przedstawicielami obu płci. Shen Yue był mistrzem tzw. prozy paralelnej, a także poezji shi. Wśród jego dzieł prozą są edykty i liczne pisma okolicznościowe.
Głównym dokonaniem Shena była oficjalna kronika dziejów dynastii Liu Song, Song Shu, zachowana do czasów współczesnych z ubytkami. Datowana na rok 488, poza wartością historyczną, jest ona istotnym dziełem dla poznania poezji gatunku yuefu (ballad). W jej skład wchodzi Traktat o muzyce” (Yue Ji), najważniejsze źródło tekstów ballad.