W 1755 roku pałac nabył margrabia Fryderyk Henryk, z kolei w 1788 roku stał się własnością rodziny Hohenzollernów. W latach 1810–1811 na zlecenie króla Fryderyka Wilhelma III do gmachu dobudowano, zaprojektowany przez architekta Heinricha Gentza, budynek frontowy od strony Unter den Linden, mający na celu wypełnienie przestrzeni pomiędzy sąsiednim Kronprinzenpalais i Operą Państwową. Nowy obiekt został przy tym połączony z Kronprinzenpalais łącznikiem, którego projekt Gentz sporządził we współpracy z Karlem Friedrichem Schinklem. Po rozbudowie pałac stał się miejscem zamieszkania trzech córek króla: Charlotty, Aleksandry i Ludwiki do czasu zawarcia przez nie małżeństw. Wtedy też zyskał nazwę Prinzessinnenpalais (pol. „Pałac Księżniczek”). Później stanowił również miejsce zamieszkania innych członków rodziny królewskiej, a także berlińskich urzędników i mieszczan.

13 marca 1931 roku Prinzessinnenpalais stał się kolejną siedzibą, wielokrotnie wcześniej przenoszonego, muzeum poświęconego Karlowi Friedrichowi Schinklowi (niem. Schinkel-Museum). Ekspozycja rysunków i szkiców architekta była wystawiona na górnym piętrze budynku, z kolei na parterze mieściły się pomieszczenia dydaktyczne;