W Art after Technology Maurice Benayoun wykazuje listę możliwych ścieżek dla „postdigitalnej” sztuki, zważając, że cyfrowy zalew spowodował zmianę w całym społecznym, gospodarczym, artystycznym krajobrazie i postawa artysty będzie poruszać się w strony, które starają się uciec od technologicznej sfery, tym samym nie będąc w stanie całkowicie jej odrzucić. Od „lowtech” do biotechnologii i krytycznej syntezy – krytyczna intruzja fikcji wewnątrz rzeczywistości – nowe formy sztuki wyłaniają się z epoki cyfrowej.
Jem Finer określił „Post digital”, w odniesieniu do jego dzieła, jak „powrót do dotykowego związku z pomysłami i materiałami informowanymi od ponad 30 lat pracy z komputerami. Praktyka, która stara się wyjść poza mediacje przez ekran i znaleźć się w świecie fizycznym, a nie w jednym etapie zostać usunięta przez cyfrową reprezentacje”. On najpierw sformułował określenie w stosunku do jego 1000-letniego utworu, Longplayer. Choć rozpoczął swoje życie jak utwór generowany komputerowo, został „skomponowany” w taki sposób, aby mógł przetrwać ewentualną śmierć komputera, żeby mógł przyjąć każdy technologiczny kształt.