Aktywność publicystyczna Recenzje literackie i teatralne zaczął publikować w prasie jeszcze w czasie studiów w Krakowie („Tygodnik”, warszawski „Izraelita”, „Społeczeństwo”, „Przegląd Społeczny”, „Krytyka” Wilhelma Feldmana (1907–1911). Po przeprowadzce po wojnie do Warszawy publikował szkice krytycznoliterackie w „Skamandrze” (członek zespołu redakcyjnego 1920–1922) i w „Wiadomościach Literackich” (1924–1939) oraz w periodykach „Maski” i „Zdrój”. Recenzje teatralne umieszczał w „Gazecie Polskiej” (1919), tygodniku „Świat” (1919–1927), dzienniku „Naród” (1920–1921) i „Głos Polski” (1922–1923). Jako prawnik opowiadał się za uchwaleniem specjalnej ustawy teatralnejE. Wróbel, Emil Breiter, „Skamander” i teatr, „Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Filologia Polska. Historia i Teoria Literatury”, 2014, 14, s. 83..
Odznaczenia Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935) „za kult słowa polskiego w zawodzie adwokackim”..
Przypisy
Bibliografia D. Fox, Emil Breiter, [w:] Słownik polskich krytyków teatralnych, t. 1, red. E. Udalska, Fundacja Astronomii Polskiej, Warszawa 1994, s. 21–30.