Kiedy książę de Savoisy przedstawia mu trudną sytuację Francji, potrzebującej monarchy, który by zjednoczył jej siły, król pyta czy Auxerre jest jeszcze w jego ręku, by mógł tam zapolować. Po odejściu króla książę wyrzuca Agnieszce, że to ona jest winna lekkomyślności króla i ją obciąża odpowiedzialnością za los Francji.
Akt IV Agnieszka Sorel – Trwają przygotowania do polowania, gdy zjawia się Jan, bastard orleański. Informuje króla o uwięzieniu i śmierci jego dowódców. Na wieść o tym Agnieszka Sorel, oznajmia, że odchodzi do walczącego za króla Bedforda, gdyż on bardziej jest obecnie królem niż prawdziwy monarcha. Wstrząśnięty król każe sobie podać zbroję, ustala z księciem warunki przymierza z Janem VI Dobrym i wyrusza na czele swych poddanych. Książę dziękuję Agnieszce Sorel. Bérengère błaga męża, by dał jej jeszcze szansę w imię miłości, którą do niego żywi. Spróbuje pójść z pielgrzymką w intencji zrodzenia potomka. Książę pozostaje jednak niewzruszony. Za późno już na to, księstwo potrzebuję potomka. Gdy księżna odchodzi książę wzywa kapelana, który ma ją odprowadzić do klasztoru, gdzie spędzi resztę życia. Jakub, podsłuchawszy tę rozmowę, prosi księcia o wolność, z której po ułaskawieniu zrezygnował.