Przez następne dwa lata okręt służył we Flocie Północnej jako platforma testowa systemu D-1 oraz doskonalenia taktyki użycia okrętów podwodnych w operacjach bojowych, a także metod operacyjnych załogi na patrolu bojowym. Jesienią 1957 roku na okręcie przeprowadzony został nietypowy test podwodny, którego celem było sprawdzenie odporności przenoszącego rakiety okrętu na pobliskie eksplozje podwodne. Po dokonaniu kontrolowanych eksplozji w pobliżu zanurzonego i pozbawionego załogi okrętu, nurkowie marynarki podłączyli do niego przewody powietrzne w celu wypchnięcia wody z zalanych zbiorników balastowych i wynurzenia jednostki.
Pociski R-11FM, które oficjalnie weszły do służby dopiero w 1959 roku, miały zostać wkrótce zastąpione przez nowe pociski umożliwiające odpalenie z pozycji w zanurzeniu. W międzyczasie biuro konstrukcyjne Makijewa oznaczone jako SKB-385 pracowało nad systemem rakietowym D-2 z pociskami R-13, sam zaś B-67 został w 1959 roku zmodyfikowany w Siewierodwińsku do służącego testom projektu PW611.