Pawieł Aleksandrowicz Sołowjow (ros. Павел Александрович Соловьёв, ur. we wsi Alekino w guberni kostromskiej, zm. 13 października 1996 w Permie) – radziecki konstruktor silników lotniczych.
Życiorys Pomagał rodzicom w pracy na roli, w 1934 skończył 9 klas szkoły w Kineszmie, a w 1940 Instytut Lotniczy im. Ordżonikidze w Rybińsku, później pracował w doświadczalnym biurze konstruktorskim w Permie kierowanym przez Arkadija Szwiecowa. W 1942 został szefem brygady konstruktorskiej, a w 1944 kierowniczym konstruktorem, podczas wojny z Niemcami pracował m.in. przy budowie silnika M-82 (ASZ-82) dla samolotów Ła-5 i Ła-7 i bombowca Tu-2, później brał udział w modyfikowaniu tego silnika. w latach 1943–1991 należał do WKP(b) i KPZR. Uczestniczył w opracowaniu silnika ASZ-73TK dla bombowca Tu-4 i silnika ASZ-82M dla helikoptera Mi-4, w 1948 został I zastępcą generalnego konstruktora, po śmierci Szwiecowa został szefem biura konstruktorskiego, a w 1953 głównym konstruktorem biura konstruktorskiego. W 1959 kierował pracami nad silnikiem D-20P dla samolotu Tu-124, w 1960 silnika D-25W dla helikoptera Mi-6, później modyfikacji tego silnika dla helikopterów Mi-10 i Mi-12 oraz opracowaniem silnika D-30 dla samolotu Tu-134 i jego modyfikacji dla samolotów Ił-62M, Tu-154M i Ił-76.