Walter Buller początkowo opisywał je jako jasnobrązowe, później nogi i dziób opisywał jako ciemnobrązowe. Dziób był wąski i zagięty w dół. Nozdrza duże, owalne. Osobniki młodociane miały jednolicie brązowoczarny kolor. Jeden z okazów z MHN w Londynie, samica, wyróżnia się bardziej intensywnymi i gęstszymi paskami na bokach niż okazy męskie.
Wodniki brązowe miały stosunkowo krótkie, ale szerokie mostki, o słabo rozwiniętym grzebieniach. Widełki były niemal szczątkowe. Łopatka tworzyła nieco rozwarty kąt z kością kruczą. Badania szkieletu wskazują na występowanie dymorfizmu u wodników brązowych; może on być przypisany po prostu dymorfizmowi płciowemu.
Zasięg występowania Gatunek ten występował na trzech spośród Wysp Chatham: Mangere, Pitt (jedyne współczesne stwierdzenie dotyczy dorosłego i pisklęcia) oraz Chatham; w przypadku dwóch ostatnich wysp znane są szczątki subfosylne. W przypadku ostatniej z wysp nie ma obserwacji żywych ptaków.