skorupka ma mieć barwę niemal białą, pokrywają ją szare i rdzawe plamki. Jego masa miała wynosić szacunkowo 16,5 g. Hutton odnotował, że gdy Travers odłowił pisklę i samicę, na miejscu byli oboje rodzice, samiec jednak uciekł. U pisklęcia na końcu kciuka występował szpon (podobnie jak u dorosłych). Młode po wykluciu chowały się w pustych powalonych pniach drzew.
Status IUCN uznaje gatunek za wymarły (EX, Extinct). Wymarcie nastąpiło najprawdopodobniej wskutek drapieżnictwa ze strony szczurów i kotów (wprowadzonych w latach 90. XIX wieku), niszczenie środowiska życia tych ptaków – całe zakrzewienia i tussock zniszczono przed 1900, by zapewnić miejsce na pastwiska dla owiec oraz wygryzanie roślinności przez króliki i kozy. Koty zostały wprowadzone celem kontroli populacji królików. S. L. Olson zasugerował, że wymarcie wynikało z konkurencji z większymi wodnikami chathamskimi (również już wymarłymi), jednak zapis kopalny wskazuje na to, że gatunki te normalnie współwystępowały ze sobą. Ostatni okaz odłowiono między 1895 a 1900.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za: