Kubatkina (byłego szefa Zarządu NKWD obwodu leningradzkiego) i wielu innych ludzi zajmujących w latach 40. kierownicze stanowiska w Leningradzie i obwodzie leningradzkim – w aparacie partyjnym, administracyjnym, gospodarczym, komsomolskim i wojskowym. Aresztowani zostali poddani brutalnym przesłuchaniom wymuszającym fałszywe zeznania; dużą rolę w śledztwach odegrał minister bezpieczeństwa państwowego ZSRR Wiktor Abakumow.
29–30 września 1950 w Leningradzie odbyła się rozprawa prowadzona przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR, który pod zarzutem „zdrady Ojczyzny oraz działalności szkodliwej i kontrrewolucyjnej” skazał na śmierć Wozniesienskiego, Kuzniecowa, Rodionowa, Popkowa, Łazutina i Kapustina (wyroki wykonano następnego dnia w Leningradzie), a Turko na 15 lat pozbawienia wolności. 27–28 października 1950 w Moskwie to samo kolegium skazało na śmierć pod zarzutem udziału w kontrrewolucyjnej organizacji Badajewa, Basowa, Burilina, Aleksandra Wozniesienskiego, Iwanowa, Kubatkina, Safonowa, Sołowjowa, Charitonowa i 11 innych oskarżonych. Łącznie ponad 200 osób zostało skazanych na długoletnie więzienie w związku ze „sprawą leningradzką”, a ponad 2000 osób zostało zwolnionych ze stanowisk. W kwietniu i maju 1954 ofiary „sprawy leningradzkiej” zostały pośmiertnie zrehabilitowane.