Należało więc podjąć działania zmierzające do przyszłego usamodzielnienia się miasta w zakresie zaopatrzenia w wodę (po inwestycjach w infrastrukturę wodociągową, w 1937 roku i tak 65% bytomskiej wody użytkowej pochodziło z głębinowego ujęcia z Karchowic, reszta była dostarczana z szybu kopalni węgla kamiennego Kartsen-Zentrum). Dlatego od 1 stycznia 1926 roku przyłączono Bytom do stacji wodociągowej Zawada w Karchowicach, zarządzanej wówczas przez Wasserwerk Deutsch-Oberschlesien G.m.b.H., która znajdowała się po stronie niemieckiej i leżała na terenie nieobjętym eksploatacją górniczą.
Kolejną decyzją, podjętą z uwagi na niezależność gospodarki wodnej Bytomia od Polski, był plan wzniesienia nowej wieży ciśnień na terenie Bytomia. Pod budowę wybrano parcelę znajdującą się na wysokości około 292,5 m n.p.m., w jednym z najwyższych punktów miasta. Pierwotny projekt wieży, sporządzony w październiku 1931 roku przez firmę Beton- und Monierbau AG z Zabrza, został uproszczony. Projekt zrealizowany opracował inż. Wieczorek z firmy Kaller & Stachnik, która zajęła się późniejszą budową obiektu, która rozpoczęła się 18 czerwca 1934 roku i trwała do 1935 roku. Do budowy, kosztującej łącznie 117 903 marki wykorzystano głównie: cement portlandzki, żwir odrzański oraz żelazo zbrojeniowe wyprodukowane przez Hutę Donnersmarcka w Zabrzu.