Mieli dwie córki – Ewę (1946) i Katarzynę (1949).
Po zawierusze wojennej rodzeństwo małżeństwa Wełniaków rozpierzchło się po kraju, ich miejsce na długie lata zajęło grono przyjaciół z okresu Gimnazjum Polskiego i pierwszych powojennych lat w Gdańsku. Częste spotkania towarzyskie i długie, interesujące rozmowy tworzyły atmosferę tego domu. Ojciec rodziny był domatorem, wolne od pracy chwile poświęcał czytaniu książek i spacerom, w ostatnich latach życia z ukochanym psem rasy collie.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Matematycznego Kategoria:Polscy matematycy XX wieku Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku Kategoria:Odznaczeni Złotą Odznaką ZNP Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1969