Bitwa pod Cold Harbor (ang. Battle of Cold Harbor) – bitwa stoczona w dniach 31 maja – 12 czerwca 1864 roku podczas wojny secesyjnej w hrabstwie Hanover w Wirginii. Naprzeciw siebie stanęły: unijna Armia Potomaku dowodzona przez generała Ulyssesa Granta wraz z XVI Korpusem dowodzonym przez generała George’a Meade’a i konfederacka Armia Północnej Wirginii dowodzona przez generała Roberta E. Lee. Zakończyła się zwycięstwem konfederatów. Po stronie Unii wzięło w niej udział 108 tysięcy ludzi, po stronie Konfederacji 62 tysiące. Była to jedna największych i najkrwawszych bitew wojny secesyjnej, a także ostatnie zwycięstwo generała Lee i ostatnia duża wygrana Konfederacji.
Opis Po stoczeniu w maju 1864 roku nierozstrzygniętych bitew w dziczy i pod Spotsylvanią (które przyniosły znaczne straty i podkopały wolę walki konfederatów) generał Grant kontynuował marsz wraz ze swoją armią na stolicę stanu Wirginia, Richmond i postanowił wydać walną bitwę armii generała Lee, która okopała się przy Cold Harbor, około 16 kilometrów na północny wschód od Richmond. Grant był przekonany, że po wcześniejszych bitwach armia Konfederacji była „naprawdę sprana”, jednak ofiary po stronie Unii też były znaczne. Grant postanowił zadać ostateczny cios konfederatom i zająć Richmond.