Ponieważ deportacje tą drogą trwały długo i były kosztowne, zdecydowano się przeprowadzać je także drogą lądową, wydalając katolików poza limes rzymski, w głąb Afryki.
W szczytowym okresie represji, w roku 483, drogą lądową wygnano z państwa około 4000 afrykańskich katolików. Ich deportacja została dobrze zorganizowana. Pochodzące z różnych miast grupy duchownych i świeckich zgromadzono najpierw w Sicca Veneria i w prowincji Afryka Prokonsularna. Stamtąd poprowadzono ich na południe poprzez prowincję Byzancjum i porzucono na pustyni, po przekroczeniu limesu. Według starożytnych historyków część deportowanych zginęła już podczas wyczerpującej drogi, część została zabita przez zamieszkujących tereny pograniczne Berberów. Nie jest znana liczba osób, które przeżyły deportację.
Po odzyskaniu Afryki przez Cesarstwo w roku 534, upamiętniono deportowanych ustawiając na drodze ich przemarszu inskrypcje opisujące cierpienia wygnanych. Kilka z tych inskrypcji przetrwało do czasów współczesnych.